Ik vond ooit een schatkistje bij het grofvuil en heb hier jaren met mijn Playmobil piraten mee gespeeld. Vanaf dat moment begreep ik dat mensen miskende en vergeten schatten gewoon wegdoen. Als student kwam ik dan ook graag bij de Emmaus, een kringloopwinkel in Eindhoven: lampjes, een oude radio en zelfs een geweldige 4 zits bank, waar ik nog bijna 10 jaar op gezeten heb, haalde ik daar. Mijn huis staat nu dan ook vol met tweede hands of gevonden voorwerpen en doe-het-zelf meubels.
Bij het zoeken kwam ik ook batterijen tegen, altijd handig! En als ze het niet deden, ach ja, ik had ze toch al in huis, ik kon ze net zo goed even naar de Chemokar brengen….
Ineens zag ik ook kapotgezaagde fietssloten liggen en zag daar wel enige esthetische waarde van in. Ook het verhaal erachter vond ik erg interessant: dit slot zat ooit aan een fiets en nu niet meer. Iemand had ooit een fiets gehad en deze werd gestolen of verwijderd door het AFAC.
Enfin, langzaam begonnen mijn ogen steeds meer de grond af te speuren en zag ik steeds meer bruikbare dingen overal liggen. Maar ook steeds meer onbruikbare dingen. Als ik mijn hond uitliet aan de overkant van de straat, op het strand liep of door het bos wandelde, moest ik waden door een zee van Bavaria Blikjes, Albert Heijn tasjes en petflessen van onsportieve bedrijven en mensen.
Toen ontdekte ik ook nog eens dat dit allemaal de zee in waaide en dat ze daar dan soep van maken. Dat vissen dit aten en dat wij die vissen eten en dat haaien ons dan weer opeten, waar we dan weer haaievinnesoep van maken en in een plastic zakje stoppen dat we vervolgens weer op straat gooien…
Polydit, polydat, weekmakers, natte doekjes en droge billetjes…. ALLES vervuilt en ik krijg het benauwd en ik heb eigenlijk zelf een luier en een nat doekje nodig.
Wat een klootzakken allemaal, mensen vervuilen. Ze gooien alles van zich af… IEDEREEN. De kapper, mijn buurman, de mensen die op mijn muziek dansen in… de…. horeca…. En mijn ogen gingen open. Als iedereen vervuilt en ik leef, werk, dans en lach met iedereen…. dan vervuil ik dus ook.
Ik kocht een melkopschuimer, lekker goedkoop via internet, de doos zat vol met Propy Popie Weet Ik Veel Wat om het apparaat te beschermen. Ik kon mij niet voorstellen dat geen enkel stukje daarvan onderweg van China naar hier niet verloren ging…
Verloren? Nee… in die soep belandde!
En de vegetarische burgers die ik koop? Er zitten er meestal 2 in een ‘4 stuks verpakking’ en ik heb in genoeg fabrieken gewerkt om te weten dat veel van dit soort verpakkingsmaterialen gewoon weggegooid worden. Omdat het geen economisch voordeel heeft om de laatste restjes te recyclen of om de vervuilde stukjes gewoon te wassen.De realisatie dat ik mij verantwoordelijk voel voor allerlei vervuiling schoot door mij heen toen ik bukte om een blikje op te rapen en weg te gooien toen ik onze hond uitliet. Of ik nu eerst bukte of eerst het licht zag, dat weet ik niet meer. Maar ik weet wel dat ik ineens met twee handen vol naar de prullenbak op de hoek van de straat liep.
Thuis vertelde ik mijn liefje met trots dat ik ineens iets begreep. Iets heel essentieels en makkelijks: als ik af en toe even buk om wat troep op te rapen, dan maak ik de wereld een ietsje schoner. Een ietsje beter. En dat heb ik ook altijd gewild: een betere wereld maken. Niet voor mij, niet voor mijn kinderen, maar voor de wereld. Een begrip wat ik niet kan uitleggen. Op Terschelling haalde ik een boodschappentas met zwerfafval uit een duinpan, sindsdien zie ik dat stukje wereld als van mij. Mijn stukje wereld, mijn stukje strand, mijn stukje op Terschelling.
Ik weet niet meer precies hoe het ging, maar ik kwam er al snel achter dat meer mensen dit deden en die dit net als ik deelden op Twitter en Facebook. Onder andere Rene Rovekamp wees mij hierop en mede dankzij hem heb ik nu een leuk grijpertje van de SVZO om zwerfafval te ruimen (alhoewel er niets boven een handvol met papier en plastic gaat). Ik kom mensen tegen als Peter Smith die het ruimen verheffen tot een kunst(werk), Anne van Dalen die blootsvoets heel Nederland afloopt om te ruimen, Barbara Brandt die haar werkgever aanstuurt, Else Boutkam die lokale overheden op de huid zitten en Henk Vrugt de uitvinder van #Zwerfie.
En natuurlijk allerlei andere mensen die ik (in)direct ken en allemaal hun eigen redenen hebben om af en toe even te bukken en iets weg te gooien en hiermee hun omgeving beïnvloeden.
Paradoxaal genoeg word ik schoner van het zwerfafval opruimen. Ik erger me steeds minder aan mijn onvolmaaktheden en die van anderen. Ik heb een sterker zelfbeeld en zie de wereld op weer een nieuwe manier. Ik word zelfs bijna chagerijnig als er geen zwerfafval ligt….En dat allemaal door een enkele keer per dag even door de knieën te zakken en iets weg te gooien…. of aan mijn collectie vergeten schatten toe te voegen…
ps ik verzamel ook afval met allerlei doelen, plastic voor in de plasticbak, snoeppapier voor Terracycle en dopjes van petflessen voor blindengeleidehonden, klik op de links voor meer informatie daarover. Momenteel werk ik mee aan de Plastic Madonna en Zero Plastic Week en mijn zoons willen ook altijd puinruimen, word ik ook vrolijk van.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten